‘All of me’: in bad met Wim Hof

Het moment suprême is aangebroken. Na een middag theorie gaan we nu echt het ijsbad in. Met  drommen tegelijk. Wim Hof, alias de Iceman, onze meester voor vandaag, staat wijdbeens, in korte broek en goed gemutst op een muur van ijsblokken. Luidkeels oreert hij: “Durf je te vertrouwen? Durf je los te laten? Focus je!” Ik hoor hem nauwelijks. Zit in mijzelf, ondanks de 450 man die tegelijk met mij het ijsbad in wil. Ik sluit de herrie en de drukte buiten en ga op zoek naar mijzelf, op zoek naar mijn innerfire.

Vlucht!

Wie of wat kom ik tegen als ik erin stap, vraag ik me af. De vraag amper gesteld en meteen is daar miss Paniek. “Vlucht! Ren voor je leven” zegt ze. Ik stel haar gerust. Ik heb net geleerd dat beren vervangen zijn door bazen maar dat miss Paniek het verschil niet kent. Ze reageert er net zo heftig op. Pfff… ik adem uit. Ik hoor Wims stem echoën in mijn hoofd: ’Korte momenten van stress zijn goed voor je.’ Miss Paniek kalmeert wat en blijft dicht bij me zitten. Haar warme dij tegen de mijne.

Miss FOMO

Opeens is het een drukte van jewelste. Mijn badgenoten springen eruit, anderen springen erin. Wim staat nog steeds te roepen: “Boost je immuunsysteem, reset je endocrien systeem. Daar komen de happy stofjes, dopamine!” Even laat ik de buitenwereld toe. “Daar gebeurt het!”, zegt Miss FOMO (Fear of Missing Out) “Kijk dan, de lucht is blauw, er staan prachtige, blote lijven met baarden en tatoeages rond ons bad. Kijk dan!” Ik herpak me en laat me niet langer afleiden. Miss FOMO moet haar plek kennen. “Nu even niet”, zeg ik.

My Innerfire

Met Miss Paniek links en Miss FOMO rechts naast me, voel ik voor het eerst de warmte in mijn binnenste, als een immer pruttelende fabriek. Het lijkt zelfs warmer te worden naarmate mijn voeten en handen kouder worden. Aha, daar ben je dan! mijn innerfire! Welkom! Met dat besef komt meteen ook Miss Triatlon, een oude bekende, naast me in het koude water. “We kunnen best nog dieper of langer”, fluistert ze in mijn oor. Ik mag Miss Triatlon graag maar ze heeft me al eens aan de rand van uitputting gebracht. Het is een gevaarlijke dame. Ze wil altijd meer, verder, harder en kent geen genade. Ik ben dus gewaarschuwd. Ik zeg haar te gaan zitten en af te wachten. Twee minuten is voldoende. Mokkend gaat ze naast Miss FOMO zitten.

Een koelbloedige afrekening

Als ik al mijn zusters hun plek heb gewezen en nu echt kan gaan genieten van de ervaring , komt uit het niets Miss Redelijkheid opgepopt: “Jaah, zo is het wel genoeg! Kun je je ego niet even aan de kant zetten? Dit hoort zo niet, er zijn nog meer wachtenden.” Dit is mijn meest irritante zus. Ik volg haar gedwee en stap uit het ijsbad, geholpen door de aantrekkelijke baardman achter mij. Meteen heb ik spijt. Ik had Miss Redelijkheid ook nog graag haar plek gewezen. Wie denkt ze wel dat ze is? Ze denkt in beperkingen, haar favoriete woord is ‘zou’. Het zou zus of het zou zo. Het is een verschrikkelijke bemoeial. Ik neem me voor zo snel mogelijk, definitief, met Miss Redelijkheid af te rekenen. Een ijsbad lijkt me daarvoor  een uitstekende methode. Pas maar op Miss redelijkheid, jouw dagen zijn geteld!

Volg me en laat weten wat je vind op:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *