Bodytalk

Ik luister, lief lijf

P.nitas*

Vandaag ben ik lief voor mijn lijf. Normaal ben ik ook lief, maar vandaag doe ik een beetje beter mijn best. Mijn lijf wil gehoord worden: “Aandacht” schreeuwt het. Verder hult ze zich in stilzwijgen. Best lastig.

Ik smeer al dagenlang mijn tegensputterende lijf in met warme sesamolie. Het is een ritueel geworden. De badkamervloer is glibberig. Vettig en tevreden zit ik daarna als een geurende pinda op de bank. Helaas , het gewenste resultaat blijft uit; mijn lijf zwijgt in alle talen. Enigszins moedeloos vraag ik ook vandaag weer zoetjes: “lieverd, prachtig, lief voetje van me, wat scheelt eraan? Gisteren tijdens de volleybaltraining haakte je gewoon af!?!” Ik struikelde onhandig over mijn eigen voet en ging languit, zonder reden. Een onverklaarbaar pijntje op mijn wreef zeurt. Het blijft weer lang stil. Hoeveel olie kan mijn voet nog opnemen, vraag ik me af. De bodem van de fles komt in zicht. Maar ik geef niet op. Meer warme sesamolie glipt over mijn voet, tussen mijn tenen door, vloeit over knokkel, wreef, hiel en zool en ik blijf stoïcijns masseren.

Stil protest

Opeens zie ik een littekentje, midden boven op mijn voet. Ach, die enorme spiegel, te zwaar om alleen te tillen, te groot en te onhandig, maar desalniettemin. Spiegel moest en zou verdwijnen. In een laatste poging van verzet van Spiegel, boorde deze zich door mijn voet. Stomme onhandige open schoenen ook, peins ik.  “Ik moet ook altijd alles alleen doen”, piept Voet. Nu ben ik stil… Dit komt zowat letterlijk uit mijn tenen!  Is dat zo, vraag ik mijzelf af. Eigenlijk herken ik het wel.

Zachtjes wrijf ik over mijn vermoeide kuiten. “lieverd, zeg het maar. Wat mankeert jou? Vanwaar die spataderen? Vanwaar dat gewiebel op de Yoga mat?” Meteen valt Kuit Voet bij. “Ja! Het is hardwerken hier hoor. En we krijgen alleen maar stank voor dank” Ik geneer me. Het is waar. Mijn trouwe onderdanen krijgen niet de aandacht die ze verdienen. Ik ren, vlieg, ben altijd in de weer. “Mind over Body’ is mijn motto. Al mijn energie gaat naar mijn hoofd, naar mijn plannetjes voor een nog een boeiender leven. “We zijn eenzaam…” Zόόό, het hoge woord is eruit. Eenzaam en verwaarloosd en ook een beetje jaloers op andere lichaamsdelen, die wel aandacht krijgen. “Oké, Oké”, sus ik ze. We gaan het anders doen. Ik vraag hulp bij het leeghalen van mijn huis, de aanstaande verhuizing. Vriend A kan helpen. Ik moet het alleen vragen. Dat zal ik doen, beloof ik plechtig.

De goede zaak

Mijn rechter bovenbeen is rustig. Heeft niet zoveel te klagen. “Wij kregen altijd wel waardering”, zegt ze. In de spiegel laat ze trots haar spieren zien. Als ik in de spiegel kijk en zie vooral deukjes waar vroeger spieren zaten. “Tsja”, zucht Been “Maar deze periode van rust is nodig voor de goede zaak” zegt ze wijs. Ach lief Been, wat ben je mooi.

Brilsmurf

Nu is mijn andere helft aan de beurt. Rustig begin ik vanaf mijn linker voet omhoog te masseren. Dag linkervoet, dag linker been, herkennen jullie dit verhaal? “jawel”, beamen ze, “maar rechts heeft iets meer last van een scheve bekkenstand. Daardoor zit die gekke knobbel op mijn voet rechts en  is mijn linkerknie soms dik.” Jemig!?! Waar komt dit vandaan, denkt mijn criticus. Ik sta perplex. Dit klinkt als brilsmurf! Ik neem me voor deze theorie te toetsen bij een manueel therapeut. Rechts is trouwens over het algemeen slechter ontwikkeld, bedenk ik me. Rechter oog is lui, rechterarm heeft een gekke bobbel. Mijn rechterhersenhelft, de creatieve, heeft de afgelopen 20 jaar in coma gelegen. Ik verwonder me over de wijsheid van mijn lichaam. Nu ze begonnen is met praten, kan ze niet meer stoppen.

De mooiste

Mijn billen vind de sesamolie heerlijk. Het herinnert haar aan haar hoogtij dagen. Eens verkozen tot de mooiste kont van het westelijk halfrond. Nee, zij heeft geen klagen. “Nou ja, een beetje”, zegt ze brutaal. “De glans van mijn trofeestatus is inmiddels wel iets verbleekt” ja, sorry, zeg ik. Mijn powergirl zit al een tijdje in de koelkast, geduldig te wachten op het moment dat ze weer ten tonele mag verschijnen. “Ik hoop dat ze ooit nog terugkomt”, zegt Kont.

 De drie gratiën

Oei, het moment van de waarheid. Ik ben bij mijn buik en rug aanbeland. Wat zouden zij te vertellen hebben? Ik begin maar met mijn rug. Dat voelt veiliger. Hier woont Artemis. Het is een huis als een harnas: onbuigzaam en sterk. “Daphne Schippers heeft ook een onbuigzame sterke rug. Daarmee kun je hard rennen… handig!” Ik glimlach. Nu hoor ik Artemis praten. Jajaja, stoer wijf. Maar met zelfstandig, onafhankelijk en stoer redden we het niet dit keer, wijs ik Artemis terecht.  ‘Wat is er gebeurd met gevoel, liefde, huiselijkheid, creativiteit’, vraag ik haar. Mijn buik begint te rommelen en zich in het gesprek te mengen. “Dag lieve buik, met al je organen die zo hard voor ons werken”, zeg ik. “Ik hoor jullie. Mijn mooie zelfstandige doe-godin Artemis is veel te dominant aanwezig geweest. Het is tijd voor een nieuw tijdperk. Er is genoeg plek voor al mijn ondergeschoven kindjes. Gesterkt door mijn steun komt daar opeens bijval van Buik “Ja, stap eens opzij, laat ons erbij!” snift Buik. Mijn bemiddelende Zelf sust de gemoederen. Kennen jullie de 3 gratiën van Botticelli, vraag ik. Dat zijn wij! Het akkoord is gesmeed. Hannah  (mijn gevoel) voelt, Artemis (de stem in mijn hoofd) doet en Bea (mijn creativiteit) schrijft en tekent. Gerustgesteld dat deze drie het samen wel gaan redden, ga ik verder.

Amethist

Met de nieuwe vrede in mijn buik, zien mijn borsten de toekomst zonnig in. Zij zijn, net als ik, met weinig tevreden. “Dag Nek, verbinding tussen hoofd en lijf. Altijd hield jij mijn hoofd hoog. Moedig en sterk, zonder toeters en bellen. Nu siert aan jou alleen één eenvoudige hanger, een anker. Eerst een roze kwarts voor liefde en kwetsbaarheid, nu een maansteen, voor vrouwelijke energie, hoop en gevoel.” Ik verwacht eigenlijk alleen instemmend geknik. “Het is tijd voor een amethist”. Mijn nek spreekt. “Het is tijd voor een amethist”, zegt ze zeer beslist. Nek spreekt dit keer geen wartaal. Oké, leuk, denk ik. Kan geregeld worden. Het is inderdaad tijd voor een amethist, symbool voor spiritualiteit, vind ook ik.

Geven & schrijven

“Lieve armen, ik hoor jullie niet. Hebben jullie ook iets te wensen, nu we toch bezig zijn?” Ik kan het me eigenlijk niet voorstellen, maar laat ik niet vooringenomen zijn. “Vanwaar dat bobbeltje op mijn arm?” Het duurt best lang. Beide armen zijn al helemaal in gemasseerd, handen ook. Dan komt heel stilletjes, van heel ver: “We voelen ons leeg…. We zijn nutteloze gebruiksvoorwerpen, vooral handig maar inhoudsloos. We willen meer inhoud!” Zij schudden het binnengehouden schroom van zich af. “Ja, inhoud, en geven en schrijven. Niet alleen maar hangen en werken.” Het is me duidelijk. Ik zal schrijven. Om te beginnen deze dialoog, neem ik me voor.

Aan mijn hoofd vraag ik niets. Zij houdt wijselijk haar mond.

3 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *