Byron Katie – Love what is

Het boek “The Work” van Byron Katie ligt ongeduldig naast me.  Sinds de cursus persoonlijke effectiviteit (zie blog: https://www.riddervanzwaarden.nl/blog/muizenissen/ben ik mijn kelder aan het opruimen.  Welke gedachten of overtuigingen huizen er nog meer in de donkerste hoekjes van mijn onderbewuste, net buiten mijn bereik?  Byron Katie schrijft dat elk verwijt meer over jezelf dan over de ander zegt en moedigt je aan om dit soort verwijten met een open mind te onderzoeken. Ik vind het een gedurfde belofte en besluit het te onderzoeken. Ik neem een gedichtje, dat ik vorig jaar geschreven heb, als uitgangspunt. Ik pak mijn dagboek erbij en blader terug naar september 2017.

Dagboek

September 2017  Mijn reis naar de binnenwereld strekt zich uit naar mijn vader. Mijn vader is de liefste man die ik ken, maar helemaal niet avontuurlijk, sportief of actief.  Pa spreekt niet over zijn gevoel. Hij blijft liever thuis en leest. Geen enkel gehoorapparaat werkt goed genoeg. Zijn geheugen laat hem in de steek. Op mijn levensvragen komt weinig respons. Ik blijf met vraagtekens zitten. Mijn zoekende ik tast in het duister. In mijn dagboek vind ik het gedichtje hieronder.

Een jaar later…  Pa is inmiddels opgenomen in een verpleeghuis. Hij is de gelukkigste demente man die ik ken. Hij heeft ongelofelijk lang kunnen thuis wonen dankzij de inspanning van mijn moeder. Ik lees het gedichtje van vorig jaar nogmaals en schrik een beetje van de vriendelijke verwoorde verwijten die er in doorklinken: Pa is op de achtergrond aanwezig, Pa staat aan de zijlijn, Pa is onzichtbaar, Pa uit zijn gevoelens niet. Ik voeg er aan toe: Pa neemt niet deel aan de maatschappij, Ai… en Auw…en ook Mooi, hier heb ik mijn eerste verwijt om Byron Katies onderzoek op los te laten. Ik ga aan de slag.

Ga los

Het gedicht is eigenlijk, zo lees ik, iets te netjes voor het doel, maar ik doe het er toch maar mee. Byron Katie adviseert: “Ga lekker los met al je ergernissen en je kritiek. Wees kinderachtig,  ga kort door de bocht. Alle oorlog hoort op papier. Niemand hoeft het te lezen. Daarna ga je aan het werk. Met vier simpele vragen (in de tabel onderaan)  Tot slot keer je alles om, op elke mogelijke manier. En onderzoek je in hoeverre  de omkeringen meer of minder waar zijn”

De stelling

Pa neemt niet deel aan de maatschappij… Is het waar…? Het duurt even voordat ik moet toegeven: Onzin, tot aan zijn pensioen heeft hij wel degelijk deelgenomen. Hij heeft zich uit het arbeidersmilieu gewerkt en ervoor gezorgd dat zijn kinderen konden studeren. Hij heeft superlange leuke vakanties met ons gemaakt. En eerlijk gezegd heeft hij na zijn pensioen ook wel wat gedaan, alleen niet de dingen die ik zou willen dat hij deed. Of die ik zou doen. Mijn verwijt begint te wankelen. Ik draai het om, op elke mogelijke manier:

Omkering 1

De maatschappij neemt niet deel aan pa, Tsja daar valt ook wat voor te zeggen. De hardnekkige doofheid en een verslechterend geheugen maakte het de maatschappij wel lastig om door te dringen. Het nieuws met ondertiteling en de krant kwamen nog wel binnen. Maar een goed gesprek voeren was vrijwel onmogelijk.

Omkering 2

Pa neemt wel mee aan de maatschappij, Hmmm, ja daar ben ik het bij nader inzien wel mee eens.

Omkering 3

Ik neem niet deel aan de maatschappij… Au, ik voel een pijntje opkomen.  Wat doe ik eigenlijk naast groots en meeslepend leven? Ik heb geen kinderen, waarom was ik niet in staat om zo’n commitment voor het leven aan te gaan? Welke dingen deed ik liever? Was ik toch niet een heel klein beetje egocentrisch? Op het moment werk ik niet. Ik noem het tussenjaar of  “in between jobs” Heb ik echt vrede met deze situatie?

Ik word mij er pijnlijk van bewust dat het gedichtje niet over mijn vader gaat, maar over mijzelf. Ik sta aan de zijlijn, ik begeef me niet op het strijdveld, ik kijk toe. Zit in de dug-out, te wachten. Op wat eigenlijk? Een droom die niet komen gaat? Ik ben toeschouwer geworden van mijn eigen heldenverhaal. Kortom, ik ben uit verbinding geraakt. Goddank, is er deze helende reis naar de binnenwereld. Wat een geluk!

De Liefste

In gedachte maak ik een vlot. Daar plaats ik ‘zijlijn’ en ‘verdriet-niet-uiten’ op. Tegelijk maak ik, ook in gedachte, een altaartje en daar zet ik ‘pure liefde’ en ‘vertrouwen-in-zelf-genezend vermogen’ op. In het midden zet ik een witte roos, voor onvoorwaardelijke liefde. Ik maak het vlot los en zie hoe al mijn oude verwijten met de stroom wegdrijven. Ik zie de realiteit zoals die is: Mijn vader was er altijd voor me, heeft/had zijn gezin met stip op nummer 1. Mijn vader is de liefste vader van de hele wereld.

The Work – in schema

Stap 1Stap 2Stap 3
Spui ongeremd al je frustraties, kritiek op anderen op papier.
 
Wees kinderachtig en geneer je vooral niet.
De vier vragen van
Katie Byron:
 
●Is het waar?
● Kun je absoluut zeker weten dat het waar is?
● Hoe reageer je op die gedachte?
● Wie zou je zijn zonder die gedachte?
Keer het om
 
Zegt het iets over jouzelf?
Ja? Wat? In hoeverre is deze omkering meer of minder waar dan de eerste?

Volg me en laat weten wat je vind op:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *