Chinese kruidengeneeskunde

Bij de Naxi’s: een Chinese minderheid in de provincie Yunnan waarbij de vrouwen in control zijn, de mannen ondergeschikt en volgzaam  

 

Een terugblik

Dinsdag 23 april, 1996 Lijiang, China. Dr. Ho Shi-Xiu voelt aan mijn voorhoofd en aan mijn polsen. Hij kijkt me belangstellend en vriendelijk aan. Ik voel me een beetje ongemakkelijk onder zijn priemende blik. Terecht, want in gebrekkig Engels somt hij al mijn psychologische kwalen op.  Ik ben een kouwelijk type en heb een milde vorm van bindingsangst is zijn conclusie. Hmmm, dit voelt als met de billen bloot, pijnlijk waar! Gelukkig, Mijn vriend Boris (vanwege zijn sympathie voor het communistische gedachtegoed) lacht er hartelijk om. Ik (alias Naxi, vanwege mijn onafhankelijke en zelfstandige aard), lach schaapachtig mee. Geamuseerd en ook verbaasd over deze bijzondere wereld, neem ik de thee van dr. Ho aan. “Deze thee maakt ons voor het leven gezond en gelukkig….” roept Dr. Ho ons nog na, als wij weer op de fiets springen.

Dokter Ye

5 oktober 2017. Ruim 20 jaar later, stap ik spontaan binnen bij Dokter Ye. Grote potten met Chinese kruiden staan er een beetje verloren bij. Alsof ze beter tijden gekend hebben. Misschien vind ik hier de kruiden die ik nodig heb om de Hoxsey-formule na te brouwen: een Amerikaanse toverdrank, niet bewezen maar wel een wonderlijk middel bij de strijd tegen kanker.

Met Google Translate en een hulplijn, communiceer ik met Dr Ye. De Amerikaanse kruiden heeft hij niet, maar ik moet hem vertrouwen, zegt hij. Dr Ye leeft zich uit op een kruidenmengsel: zoethout, bittere sinaasappel, Chinese saffloerbloemen en nog minstens 15 andere potten gaan open. Tevreden en met een uitgebreide handleiding hoe ik dit brouwsel moet maken, wil ik de winkel verlaten. Maar dan vraagt Dr. Ye of ik nog even mijn tong wil uitsteken. Hij moet op zijn tenen staan om iets te kunnen zien en vraagt “Je bent zeker erg moe?” Hij vraagt het wel drie keer. Moe? Nou dat valt eigenlijk wel mee. Ik voel me niet anders dan anders, antwoord ik aarzelend.

Tonganalyse

’s Avonds lig ik in bed met een spiegel en de Ipad. Wat is er zo bijzonder aan mijn tong?  Ik vergelijk mijn tong met die van partner Andries en inderdaad, er zitten tandafdrukken in mijn tong en op het midden zit een zigzag. En in plaats van helder rood zit er een blauwgrijzige waas over mijn tong. Of is het wit? Al googelend dringt het besef door. Ik begrijp opeens de bezorgdheid van dr. Ye. Mijn tong is moe! Mijn lijf is moe. Ik voel me goed, maar ik ben ziek. Het besef sijpelt door. Gelukkig heb ik nu een manier gevonden om mijn gezondheid dagelijks te checken, troost ik me. Morgen koop ik een tongschraper en maak ik een afspraak bij de beste Ayurvedisch arts die ik kan vinden. Vanaf morgen steek ik iedere dag mijn tong uit. Naar mijzelf.