Het zwaard van Damocles

Mijn valkuil

Ik heb mezelf (weer) in de nesten gewerkt. Mijn valkuil, mijn niet aflatende stroom van positivisme en blijheid, laat weinig ruimte voor verdriet. Op de vraag “Hoe gaat het me je”, kan ik alleen maar antwoorden: “Uitstekend, dank je!” Dan volgt er een hartstochtelijk verhaal over het plezier dat ik heb in het creëren van mijn nieuwe leven, hoeveel passie er door mijn lijf stroomt voor deze avontuurlijke reis naar genezing, in de breedste zin van het woord.

Dit keer heb ik met mijn levensenergie de bedrijfsarts omvergeblazen. Met droge ogen leest zij het rapport van de gynaecoloog: “ongeneeslijk ziek met als voordeel: mijn uitstekende basisconditie en jonge leeftijd, en met als nadeel: een terugkeer van de ziekte binnen twee jaar.” Vervolgens ziet zij mijn geestdrift aan voor fysieke en mentale energie. Zij schat in dat ik met deze energie best wel weer dagelijks aan de bak kan. Weliswaar beperkt in uren, zonder verantwoordelijkheid en zonder piekbelasting. Aanvankelijk voel ik me gevleid. Zie je nou wel, ik doe het hartstikke goed! Ik ben best een beetje trots op mijzelf.

Overreden

Die zelfde avond vraag ik me af, welke trein heeft me overreden? ‘s Ochtends wekt de bedrijfsarts me met een kopje thee en een gemene glimlach. In mijn meditatiemomentjes echoot haar uitspraak door mijn lijf. Als ik wandel, bespiedt ze me vanachter een boom, als we yoga afsluiten met een ontspanning, ligt ze naast me op de mat. ‘s Avonds, als ik in bed kruip, fluistert ze nog even dat ik de wekker moet zetten om me niet te verslapen. Kortom, het laat me niet los. De bedrijfsarts niet, maar ook een deel in mij, dat zij vertegenwoordigt, laat mij niet los. Hoe ik ook probeer mijn lijf en hoofd gerust te stellen, het lukt me niet meer om mijn zinnen te verzetten. Er knaagt iets aan mijn binnenste.

Watskeburt?

Met de diagnose ongeneeslijk ziek heb ik leren leven. Het betekent voor mij vooral de beperking van de reguliere geneeskunde. Ik weet beter, zoek verder. Ergens voel ik een overtuiging dat ik zelf een belangrijke rol speel in mijn ziekte, het verloop én het herstel ervan. Ik voel me gesteund door de alternatieve geneeskunde. Van vele “spontane” genezingen, weet ik dat er niets spontaan aan was. Integendeel, het is hard werken, luisteren naar je lijf, je intuïtie, een andere mindset. Weg uit oude patronen, weg van negatieve en ziekmakende energie. Ik voel dat dit mijn enige kans is. Die wil ik pakken, met beide handen grijpen!

Ik heb de regie over mijn leven weer zelf in handen. Ik voel me goed, doe de dingen die belangrijk voor me zijn, ik creëer een leven zoals ik dat zou willen leven als ik gezond was. Ik groei, mijn ondergewaardeerde godinnen (Aphrodite en Hestia) krijgen de kans zich te ontwikkelen. Ik boost mijn zelf genezende vermogen, mijn immuunsysteem. De oude energie van jeugd, huis, werken en moeten heb ik  losgelaten en ik gedij op de nieuwe stroom van voelen, liefde, creativiteit en intuïtie.

Maar Ai, watskeburt?!? Gaat de bedrijfsarts mij deze flow ontnemen? Laat ze mij mijn kostbare energie verspillen aan (voor mij) onbelangrijke zaken? Mijn energie, eens onuitputtelijk, maar nu niet meer.  Zal ze mij de rust ontnemen, waarvan ik geloof dat deze mij genezing kan brengen? Deze mogelijkheid verlamt me meer dan de diagnose kanker.

Belofte aan mijzelf

Oké, ik lijk dan wel rap van tong en vlug van geest. Maar niets is minder waar. Ik reis per sneltrein, maar mijn geest reist per fiets. Het duurt dus drie weken voordat ik een second opinion aanvraag, mijn gevoelens onder woorden breng en er in slaag mijn lijf enigszins te sussen. Ik ben veranderd. Ik heb de kanker betekenis gegeven en ik wil en kan niet meer terug in de oude routine. Het is meer dan fysiek niet kunnen. De focus is weg. De onbelangrijkheid van dit alles doet me pijn. Het zuigt, knaagt aan mijn nieuw verworven gedachtengoed. Het wankele evenwicht van ongeneeslijk ziek zijn en je gezond voelen wordt onderuitgehaald. Ik blijf trouw aan mijn belofte: Ik kies, op mijn moment, op mijn manier, mijn eigen weg. Ik creëer zelf mijn toekomst. Ik werk hard aan het ‘Wat & Hoe’: een website, een blog en wie weet wat voor moois daaruit voort komt; een wandelgroep met lotgenoten; een aansprekender activiteitenprogramma bij het inloophuis voor mensen die leven met kanker; een journalistieke carrière. Ik durf weer groot te dromen. Ik heb een stip op de horizon.

Mijn steentje

Mijn vermogen om vrolijkheid en lichtheid te brengen, wil ik inzetten voor anderen mensen in donkere tijden. De kennis die ik opgedaan heb wil ik delen met lotgenoten. Een groep oprichten voor wonderbaarlijke patiënten. Verbinden, faciliteren en informeren; dat is mijn steentje. Ik gooi mijn steentje in de vijver en weet nog niet waarheen het leidt. Ik zal geen Einstein of Tesla zijn, en ook geen politicus of goeroe, maar mijn steentje zal rimpelingen veroorzaken. Net als ieder ander steentje, net als jouw steentje.

4 Comments

  1. Kerstin

    Een mooie toekomst vol betekenis, met liefde en waardering voor jezelf maar vooral met openheid, genegenheid en passie voor je lotgenoten. Heel mooi om je te mogen volgen op je bijzondere ‘reis’ door het ‘buitengewone’ en ‘wat er echt toe doet’.

  2. Charlotte Philips

    Wat een mooie kijk op leven Marieke! En nog goed geschreven ook. Ik vind je een ster en je hersens zijn niet langzaam. Doe jezelf een groot plezier: besteed geen aandacht aan de bedrijfsarts en doe 200% waar je zelf zin aan wilt geven.

  3. Ingrid Grievink

    Wat ongelofelijk herkenbaar, lotgenote! Ook ik wil niet meer in die rat race mee. Heb binnenkort een afspraak met de bedrijfsarts om het eerste jaar ziekte te evalueren. En natuurlijk streelt het als mensen zeggen dat je nog zo veel kunt, er zo goed uitziet (voor een doodzieke).
    Ook ik ben bezig met het proces van heling in het alternatieve circuit. Dat is inderdaad hard werken en dat met een energielevel dat vele malen lager ligt dan je omgeving denkt of vermoedt. Want ik rust er wat af … En kan ook niet meer zo razendsnel schakelen als ik vroeger kon en waar ik trots op was.
    Maar ik blijf geloven en blijf positief, net als jij. Ga door Marieke, gooi vele steentjes in het water. Dat er maar vele rimpelingen mogen ontstaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *