Muizenissen

Daar was ik dan… eindelijk! Na 9 maanden broeden kwam ik ter wereld, als vogeltje, een klein wonder. Ik kon tsjilpen en vrij snel leerde ik vliegen. Eerst vanaf de commode. Later vanaf het tuinhek. Mijn eerste jaren vloog en fladderde ik vrolijk in het rond.

Voor mijn vijfde verjaardag krijg ik een prachtige rugzak. “Om al je schatten in te doen”, zegt Ma. Trots tors ik de rugzak dag en nacht met me mee. Het is net zoals de knapzak van Douwe Dabbert; alles kan erin. Ik verzamel schelpen en dromen. Later successen, triomfen en helaas ook teleurstellingen. Die gaan onderin.

Terwijl mijn rugzak zwaarder wordt, krijg ik een nieuw inzicht. Hoe heb ik kunnen denken dat ik een vogeltje was! Ik ben een muisje, een lief klein grijs muisje! Ik kan me heel handig ongezien maken.

.

Iets in mij laat zich niet lang wegduwen: “Laat dat grijs maar weg. Jij bent een bonte, avontuurlijke muis!” Het idee is aantrekkelijk. Ik geloof erin.  Ik ben Speedy Gonzales!  Supersnel en beresterk! Met op mijn kop een enorme hoed vol zelfvertrouwen en een flinke rugzak identiteit, vertrek ik; de wijde wereld wacht op mij!

Onderweg ontmoet ik vele andere kleurrijke muizen. “Wij, muizen, hebben het maar goed”, verzuchten we bij het kampvuur. We ruiken aan oude culturen, verloren beschavingen. We proeven vreemde kazen. In iedere stad en achter iedere berg wacht een nieuw avontuur.

Als ik de vreemde kazen beu ben, verruil ik mijn rugzak voor een mannetjesmuis.  Samen duiken  we in een nieuwe droom: we kopen een café en gaan biertappen en verhalen vertellen tot in de late uurtjes.  Ik ben onvermoeibaar en gelukkig. Ik weet een paar dingen zeker: ik ben geboren voor het geluk en “the sky is the limit”!

Toch krijgt Sleur me te pakken. Ik krijg jeuk. Het café en ook de relatie verbleekt. Ik stap uit de droom. Het is tijd voor een nieuwe droom. Ik koop een prachtig muizenpaleis en vind een prima muizenbaan. Ik wacht op iets waarvan mijn muizenhart weer gaat kloppen. Voor het eerst voelt de baan als werk. Thuis compenseer ik de stoffige kantooruren met inspanning. “Ik zweet dus ik leef”, piep ik in koor met mijn sportvrienden.

Ik werk hard, sport veel, maar mijn hart klopt niet zo als vroeger. Ook de liefde vlot niet echt. Ik ben op jacht, op zoek, wil alles uit mijn muizenbestaan halen; leef zo groots en meeslepend als een muizenkind maar kan. Maar zonder resultaat; de droom blijft uit. Alles jeukt. Niets werkt meer vanzelf. Voor het eerst twijfel ik aan mijn muis-zijn.

Plotseling protesteert mijn lijf. Een bom slaat in. Het is tijd om eens grondig naar mijn muizenbestaan te kijken. Ik ga op reis naar de binnenwereld. Man muis moedigt me aan. Vanaf dat moment stroomt alles weer. Ik verkoop mijn muizenpaleis. Ik zit in bad met een ijsbeer en zing met de nachtegaal.  Puzzelstukjes vallen vanzelf in elkaar. Dit is flow…  Ik adem, leef en leer. Ik beland op een drie daagse persoonlijke effectiviteitstraining in Londen; Landmark Forum.

“Ik ben niet het gepiep in mijn hoofd”. Ik heb een supermuis ego geschapen maar dat ego blijkt nogal beperkt. Het heeft moeite met liefde en kwetsbaarheid. Bovendien, een zelfstandige muis willen zijn is onzin. Muizen hebben muizen nodig! “Samen iets maken, en muizenharten raken”, wordt mijn nieuwe motto.

Landmark laat zien hoe de groeipijn onder in mijn rugzak nog steeds mijn gedrag bepaalt. Iedereen in de groep herkent dezelfde groeipijn: er klopt iets niet; ik hoor er niet bij; ik sta er alleen voor. Ik herken het gedrag dat daaruit voortkomt. Ik zie het verband; ik verberg mijn gevoel, bouw een muurtje. Ik stop met praten over mijn behoeften. Ik word stoer en zelfstandig. Ik heb niemand nodig. Daarmee doe ik mijzelf te kort, ga ik moeilijke gesprekken uit de weg, worden mijn relaties oppervlakkig. Keer op keer maak ik onbewust dezelfde fout.

Vanmorgen poetste ik mijn snavel en keek verbaast in de spiegel. Niet mijn vertrouwde muizensnoet met die veel te grote hoed, keek me aan, maar een grote blije vogel! Hoe heb ik kunnen denken dat ik een muis was! Ik krap met mijn vleugels op mijn kop. Zou ik nog weten hoe te vliegen? Ik loop naar het balkon en sla onwennig  mijn vleugels uit. Het lukt, ik herken het gevoel van toen ik vijf was.  Ik ben heel, compleet en mijzelf. Ik kan weer zijn wie ik ben.

landmark Forum

wat & hoe

Voorzichtig, steen voor steen, breek ik de muur om mij af. Ik ontdek de kracht van kwetsbaarheid, laat liefde en verdriet toe. Tegelijkertijd besef ik dat dit muurtje niet voor niets heb en dat ik een nieuwe tool nodig heb om me staande te houden. Net als ik mijn wonden aan het likken ben na een moeizaam gesprek op het werk, belt Ex E met een uitnodiging voor een Landmark introductieavond. Ik zeg al drie jaar vilein dat hij die training inderdaad heel hard nodig heeft, maar ik ab-so-luut niet; ik ben de effectiviteit zelve… Nu hij me snikkend aan telefoon treft, laat ik me gewillig overhalen. Dinsdagavond zit ik tussen honderd stralende, applaudisserende studenten en hun sceptische familie. De Landmark trein dendert door en ik wordt gegrepen door het enthousiasme in de zaal. Ik heb spijt dat ik beloofd heb me niet meteen in te schrijven en er drie nachtjes over te slapen. Op dag vier schrijf ik me alsnog in voor de eerstvolgende mogelijkheid. London, here I come…

Inzet

Van te voren bepaal ik mijn inzet: Ik vraag het onmogelijke en meer: meer kwaliteit in al mijn relaties; het met gemak delen van mijn gevoel en behoeftes. Ik wil mijn diepste zelf leren kennen en tot slot voeg ik er aan toe: heling van lichaam en geest. Vragen staat vrij tenslotte!

72 uur psychotherapie

Braaf zit ik op de eerste rij, in een zaal met 150 man. Eén dame leidt het forum. Ze spreekt, zwijgt, spuugt, huilt, en maakt een hoop stampij. Wij hangen aan haar lippen. Het is een psychotherapie-sessie van 72 uur. Soms oefen je met de buurman links of rechts. Na de korte pauze’s zit je naast iemand anders en kun je opnieuw je bevindingen delen. Soms deelt iemand zijn bevindingen op het podium, geheel vrijwillig. In de korte pauzes krijgen we huiswerk: bellen! Geen tijd voor afleiding, geen tijd om naar de WC te gaan, amper tijd om te eten of te slapen. De methode is confronterend en activerend maar ook clean; er vloeien nauwelijks tranen. Maar heftig is het zeker.

Drama

‘life is dangerous’, ‘You are surviving your live’ ,‘You are a machine’, ‘being reasonable is bullshit’, ‘you’re on the stand not at the court’, ‘First take a stand, than things will happen, not the other way around’ en ‘You are a dramaqueen’  of erger: ‘Live is meaningless and there is absolutely no hope…‘ Met veel gevoel voor drama slingert onze trainer deze termen de zaal in. Het went. Het is allemaal onderdeel van het plan. Je blijft bij de les. En het dient een hoger doel met een zuivere intentie, namelijk je te bevrijden van de praatjesmaker en de vaste programmeringen in je hoofd. Je focus te verleggen naar het nu.

De kracht van de groep

Mijn grootste bezwaar ‘het delen van emoties in zo’n  grote groep’, blijkt ongegrond. De groep is namelijk groot genoeg om in de anonimiteit te verdwijnen. Bovendien, de voorbeelden uit de groep, helpen me om mijn eigen groeipijn te onderkennen. Het is zelfs fijn om te zien, dat iedereen, onafhankelijk van de grootte van het ego, dezelfde teleurstellingen kent (Er klopt iets niet, ik hoor er niet bij, ik sta er alleen voor)  De pijn lijkt universeel, maar ook onze reactie erop lijkt verbazend veel op die van andere groepsleden: de één maakt zich klein, trekt zich terug, vlucht, verlegt de aandacht, zoekt troost in de koelkast enz.; een ander domineert, manipuleert,  weet alles beter, is de beste enz. Drie dagen lang is het prijzencircus. Ik hoor de kwartjes vallen en voel me gelukkig. Ik ben niet anders, ik ben gewoon mens.

Een andere manier van leren

Het is geen truc. Ik hoef geen lijstjes uit mijn hoofd te leren, geen aantekeningen te maken. Ik hoef niet gedisciplineerd een nieuwe werkwijze aan te leren. Nee, Landmark forum laat zien hoe wij, mensen, in elkaar zitten. Dat we ons verleden altijd met ons meedragen. Dat ons gedrag in het heden onbewust door onze rugzak uit het verleden bepaald wordt. Als we dat eenmaal inzien, kunnen we bewust kiezen hoe we in verbinding blijven. Zo eenvoudig is het.

Een blanco blad

Eenmaal het verband gelegd, dan ontvouwt zich er een nieuwe wereld vol mogelijkheden. Eén waarin we vrij zijn om elke reactie te kiezen die we willen. Waarin we kunnen creëren, nieuwe, betere relaties aan te gaan, ons vrij te uiten, ons unieke Zelf weer kunnen zijn. Het verleden in het verleden te laten. Het leven is weer als een blanco blad, zonder de vastgeroeste, ingesleten, beperkende gedachtepatronen van Ego en Identiteit. Ik ben eindelijk weer thuis, thuis bij mezelf.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *